ดู Free! 6 แล้วทนไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ โฮกกกกก
คือแบบว่ามันฮารุมาโคมาก ๆ เลย เดี๋ยวค่อยสครีมแล้วกันมันสปอยล์ ก้าก
 
จะแปะที่แปลนิยาย High Speed เป็นเรื่องราวของทั้ง 4 คนคือ ฮารุกะ มาโคโตะ นางิสะ ริน ตอนประถมค่ะ
จะว่ายังไงดี คือนิยายเรื่องนี้เหมือนเป็นต้นฉบับของอนิเมเรื่องนี้น่ะค่ะ อธิบายสั้นไปไหม
แปะให้ไปที่หน้าเว็บกันได้นะคะ
จากหัวเว็บก็ทำให้เข้าใจว่า เป็นผลงานที่ได้รางวัลด้านนิยายจากการจัดประกวดของเกียวอนิน่ะนะ
 
โดยเราเลือกฉากที่ฮารุกะกับมาโคโตะคุยกันมา แล้วก็เกี่ยวโยงกับตอนที่ 6 ด้วย
ใครที่อ่านภาษาญี่ปุ่นได้ก็แนะนำให้อ่านต้นฉบับนะคะ (เพื่อความก๊าวยิ่งขึ้น)
ส่วนใครอ่านไม่ได้ก็อ่านของเราที่แปลมาไปแล้วกันน้า มันก๊าวมาก อ่านเถอะนะคะ! อยากให้อ่านค่า
 
 
 
ปูพื้นก่อนมาถึงหน้านี้แบบนิดหน่อยคือ มีเหตุการณ์ที่ฮารุกะตกลงไปในแม่น้ำเพราะเก็บผ้าพันคอให้เพื่อนค่ะ
(ถ้าเราอ่านไม่ผิดนะเพราะอ่านแบบสปีด/ตามชื่อเรื่องฮาาา สนใจแต่หน้าที่เอามาแปล ฮ่า ๆ)
 
---------------------------------------------------
 
Free! High speed page 81 - 86
Haruka, Makoto
 
จะว่าไป รู้สึกว่าการได้คุยกับฮารุกะสองคนจะไม่ได้คุยกันค่อนข้างนานแล้ว ช่วงนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนรินก็จะไปด้วย
ทันใดนั้น ฮารุกะก็มองตามาโคโตะตรง ๆ แสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนไปจนถึงส่วนลึกในดวงตา รู้สึกว่าได้เห็นหัวใจของฮารุกะ

"มาโคโตะ"
 
"อะไรเหรอ?"
 
"กลัวน้ำงั้นเหรอ"
 
หัวใจเต้นระรัว เหงื่อซึมออกมือ คอแห้งผาก หน้าอกเจ็บแปลบขึ้นมา รู้สึกเหมือนกับว่าออกซิเจนน้อยลงเพียงแค่รอบ ๆ ตัวเองเท่านั้น ถึงจะพยายามทำท่านิ่งสงบ แต่ก็ไม่สามารถควบคุมการหายใจที่ปั่นป่วนได้ 
 
เขาจ้องมองดวงตาฮารุกะ แล้วรู้สึกตัวว่า ที่ถูกมองเห็นข้างในจิตใจทะลุปรุโปร่งนั้นเป็นตัวเองมากกว่า ตั้งแต่ยังเล็กก็เป็นแบบนั้นมาตลอด ฮารุกะเรื่องของตัวเองไม่พูดอะไรเลยแท้ ๆ แต่กลับรู้เรื่องของมาโคโตะทุกอย่าง อุตส่าห์เข้าใจเขา แล้วก็ช่วยแกล้งทำเป็นไม่รู้ไ่ม่เห็น หัวใจค่อย ๆ เปิดรับ เริ่มไม่มีความหมายที่จะปิดหัวใจตัวเองอีกต่อไป
 
ฮารุกะไม่ต่อว่า ไม่ไล่ถาม ถามมาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนปกติ
 
"ตลอดมาเลยเหรอ?"
 
เขาพยักหน้าโดยไม่ส่งเสียง การที่บอกว่ากลัวน้ำกับเรื่องที่ว่าว่ายน้ำได้หรือเปล่านั้นไม่เกี่ยวกัน
ไม่ว่าจะว่ายน้ำได้แค่ไหน สิ่งที่ไม่สามารถหนีได้ก็ซ่อนอยู่ในน้ำ แล้วสิ่งนั้นถึงจะเห็นเหมือนกับมันหลับอยู่ ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าจะไม่เข้ามาโจมตีเราเมื่อไหร่ ความรู้สึกหวาดกลัวที่ได้รู้จักความน่ากลัวของสิ่งซึ่งซ่อนอยู่ และพรั่นพรึงต่อเงานั้น ได้มาอาศัยอยู่ในหัวใจของมาโคโตะเสียแล้ว
 
ฮารุกะถามด้วยคำสั้น ๆ อีกครั้ง
 
"ทำไมล่ะ?"
 
การที่ถูกฮารุกะถามเขาไม่ได้ไม่ชอบอะไร กลับรู้สึกว่าอยากให้รู้ อาจจะเป็นไปได้ว่า รอให้ฮารุกะพูดอย่างนั้นอยู่ก็ได้ ในทางกลับกันกับที่คิดแบบนั้น ก็รู้สึกอายตัวเองที่อ่อนแอ ไม่ได้หมายความว่าได้ซ่อนเอาไว้ แต่ทว่าเป็นเรื่องที่เก็บไว้อย่างมิดชิดในหัวใจมาตลอด
 
"ตอนเด็ก ๆ น่ะ มีพวกคนใส่ชุดกิโมโนสีขาวเดินเรียงแถวกันเต็มไปหมด เห็นด้วยกันสองคนสินะ จำได้มั้ย?"
ฮารุกะพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าของเด็กที่หันหลังไปแว่บขึ้นมาในใจของมาโคโตะ คิดว่านั่นก็อยู่ในความทรงจำของฮารุกะด้วย
 
"ที่ว่าเรือของชาวประมงลำใหญ่จม เรือใหญ่ที่มีคนหลายคนลงเรือไปน่ะ เพิ่งจะออกทะเลไปห่างจากท่าเรือประมาณ 3 กิโลได้"
 
การที่ถูกเล่าให้ฟังว่ามีเรื่องแบบนั้น ก็หลังจากนั้นหลายปีที่เห็นแถวขบวนนั้น
 
ฮารุกะหันความสนใจไปทางทะเล มาโคโตะเองก็มองทะเลด้วย สายลมพัดราวกับจะเคลื่อนย้ายแสงอาทิตย์ยามเย็น
 
"3 กิโลน่ะ เป็นระยะทางที่พวกเราว่ายกันทุกวันได้อย่างสบาย ๆ สินะ ทำไมชาวประมงถึงได้ไปจมน้ำตรงนั้นกันล่ะ"
 
มีอะไรบางอย่างซึ่งไม่สามารถว่ายในระยะทางเพียงแค่นั้นจมอยู่ในทะเล ถึงจะพยายามหาก็คงจะไม่พบแน่ ๆ แต่เดิมแล้วก็ไม่ใช่สิ่งที่ตามองเห็น ไม่มีอะไรอื่นที่คิดได้มากกว่านี้แล้ว
 
"พอลงไปในสระว่ายน้ำ ทุกครั้งก็ไม่สามารถอยู่สบาย ๆ ได้ รู้สึกเหมือนหนีจากอะไรบางอย่างมากกว่าการว่ายน้ำ ทั้งที่ทะเลก็ไม่ใช่ แล้วเท้าก็เหยียบถึงพื้นด้วย แต่ฉันกลับหนีจากน้ำตลอด"
 
ฮารุกะฟังเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร พระอาทิตย์จมหายไปบนเส้นขอบฟ้า ฟ้าทางตะวันตกเริ่มมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ มาโคโตะหลุบตาลงทั้งที่ยังหันไปทางทะเล แล้วค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นไปทางฮารุกะ
 
"ตอนที่ฮารุตกลงไปในแม่น้ำ ฉันกลัวจนสั่นเลยนะ ไม่ว่าจะควบคุมยังไง จะระงับยังไง ก็สั่นออกมาจากข้างใน ทั้งมือทั้งเท้าสั่นทั้งตัวจนหยุดไม่ได้"
 
มีอะไรบางอย่างที่อยู่ในน้ำพยายามจะมาพาฮารุกะไป รู้สึกอย่างนั้น คิดว่าฮารุกะจะหายไปเสียแล้ว จนถึงตอนนั้น ความกลัวที่เคยวาดไว้ในหัวได้กลายเป็นสิ่งที่มีอยู่จริงแล้วโจมตีเข้ามา จากนั้นความรู้สึกนอกจาก 'ความหวาดกลัว' ก็ถูกพัดปลิวหายไปจากมาโคโตะทั้งหมด
 
ตั้งแต่ตอนนั้นมา ความหวาดกลัวก็จะกลับมากระทันหันโดยไม่มีลางบอกเหตุอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะอยู่บ้าน ไม่ว่าจะอยู่ที่โรงเรียน ไม่ว่าจะว่ายน้ำในสระน้ำ...... พอความหวาดกลัวมาเยือนร่างกายก็จะแข็งเกร็ง ความคิดหยุดชะงัก การต่อสู้กับความหวาดกลัวที่จู่โจมมาก็สุดกำลังแล้ว
 
"ฉัน ไม่ใช่เพราะมัตสึโอกะคุงชวนหรอก แต่ตั้งใจว่าจะลองว่ายผลัดผสม 4x100 เมตรดู* เพราะงั้นนะ...... ฮารุ ว่ายน้ำด้วยกันเถอะนะ ถ้าฮารุไม่อยู่ ถ้าไม่ใช่ฮารุล่ะก็ไม่ได้หรอก อยากว่ายน้ำกับฮารุ!"
 
(คลิกภาพเพื่อขยาย)
 
ฮารุกะรับเอาถ้อยคำที่เหมือนพุ่งเข้าชนของมาโคโตะไว้ตรง ๆ โดยที่ไม่เปลี่ยนสีหน้าและไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย ด้วยสายตาสงบนิ่งขนาดที่คิดได้ว่าเหมือนสามารถนับการหายใจหรือชีพจรของมาโคโตะได้เลย
 
สายตาของฮารุกะนั้นทำให้หัวใจและร่างกายที่ร้อนผ่าวของมาโคโตะสงบลงไป รู้สึกว่าระลอกคลื่นในหัวใจสงบลงอย่างรวดเร็ว
 
"ขอโทษนะ เหมือนฉันพูดเรื่องแปลก ๆ อะไรก็ไม่รู้ไปซะแล้ว ไม่ต้องใส่ใจมากหรอก มืดแล้วด้วย กลับล่ะนะ"
 
ไฟริมทางของท่าเรือเริ่มติดขึ้น พระจันทร์ทำท่าจะขึ้นจากท้องฟ้าทางตะวันออก
 
"ไปนะ"
 
"จะเอาไปคิดนะ"
 
"เอ๊ะ?"
 
"เรื่องว่ายผลัด"
 
คิ้วของมาโคโตะที่เป็นเหมือนเลขแปด** เลิกขึ้น ตาค่อย ๆ หยีแล้วริมฝีปากก็มีรอยยิ้มกลับคืนมา ในตอนนี้เพียงคำพูดสั้น ๆ ก็เพียงพอแล้ว
 
"งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ฮารุ"
 
"อือ"
 
หัวใจของมาโคโตะเบาขึ้นจนเทียบกับก่อนหน้านี้ไม่ได้ รู้สึกเหมือนว่าเอาข้าวของที่อุ้มเอาไว้กับอกเพียงคนเดียวลงไปได้ รู้สึกว่าตั้งแต่พรุ่งนี้ไปแต่ละวันก็คงจะดำเนินต่อไปไม่ต่างไปจากวันนี้
 
ชอบการว่ายน้ำแต่กลับกลัวน้ำ ทว่าทั้งที่พอลงน้ำปุ๊บก็อยากหนีขึ้นมาปั๊บ เลยอยากให้ฮารุกะอยู่ด้วย แต่ฮารุกะกลับทำหน้าบูด......
 
แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ไม่เป็นไร แค่ฮารุกะยอมเข้าใจตัวเขาที่เป็นแบบนั้น ในตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว
มาโคโตะลงถึงทางกลับบ้านด้วยย่างก้าวปราดเปรียวจากบันไดหินที่ความมืดยามพลบค่ำไล่ตามมา
 
 
*การว่ายผลัดผสมจะต้องประกอบไปด้วยนักกีฬาว่ายน้ำ 4 คน และว่ายคนละแบบตามลำดับคือ กรรเชียง กบ ผีเสื้อและฟรีสไตล์
**เลขแปดของภาษาญี่ปุ่นคือ 八 หรือคิ้วที่มีหางคิ้วตกนั่นเอง อารมณ์ถ้าไม่ยิ้มคงเป็นแบบนี้ ฮา (´・_・`)
 
-----------------------------------------------
ถ้ามีผิดพลาดแปร่ง ๆ ตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะคะ
 
ตรงที่เราเน้นตัวหนาไว้...
ハル、一緒に泳ごうよ。ハルがいなきゃ、ハルじゃなきゃ、だめなんだ。ハルと一緒に泳ぎたいんだ!
 
ใครดูตอน 6 แล้วคะ กรี๊ดไหมคะ กรี๊ดมั้ยคะ กรี๊ดค่าาาา
มาโคโตะนี่พูดเหมือนตอนนายเด็ก ๆ เลยไม่ใช่เหรอ ความรู้สึกที่มีต่อฮารุนี่มั่นคงดีจังน้อ /มโน
แต่ถ้าเนื้อเรื่องฝั่งอนิเมก็จะเน้นความสัมพันธ์ที่มีต่อทุกคนมากกว่าเนอะ
ตอนที่นางิสะถามว่าทำไมมาโคโตะถึงมาเข้าค่าย
แบบว่าเพราะทุกคน แม้มาโคโตะจะกลัวทะเลก็อยากมาด้วยกับทุกคน
แต่แน่นอนว่าประโยคกระชากใจก็ไม่ลืมใส่ให้นะคะ ต้องขอบคุณเป็นอย่างมาก ฮาาาา
อ้อ แล้วก็ดูเหมือนว่าในอนิเมมาโคโตะจะกลัวทะเลเพราะเหตุการณ์ที่มีชาวประมงคนนั้นจากไปด้วย
งั้นกลัวน้ำเพราะฮารุล่ะกัน 55555 (เปล่ามโนนะ ก็ตามนิยายเป็นงั้น)
 
ตอนที่ดู PV ครั้งแรกก็แอบเล็งมาโคฮารุไว้นะคะ
พอดูตอนแรกมาโคโตะทำไมนายเป็นอย่างนี้ กลัวผีอะไรของนายย
แต่มาตอนนี้พลังยาซาชี่ พลังโอนี่จัง พลังคิ้วเลขแปดชนะทุกอย่างงงง
แล้วยังกลายเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมสูงกว่าพระเอกอย่างฮารุกะเสียอีกแหนะ!
 
เนื่องด้วยเราจะอัพเอนทรี่นานล่ะ แล้วมันไม่ได้อัพ
ตอนนี้เลยไม่มีอะไรจะสครีม ก็เพ้อเจ้อใส่ทวิตไปหมดแล้ว แง
ขอจบเอนทรี่เพียงเท่านี้ค่า
ไว้ว่าง ๆ ช่วงที่เราสนใจมาใส่บล็อกอีก (ซะงั้น)
 
อนึ่ง เนื่องด้วยเราไปชวนคุณมายด์มาอ่านเราต้องเมนชั่นเรียกมาด้วยยยย @zeroagain 
ไว้ไปเม้าท์กับคุณมายด์ต่อในเอนทรี่นั้นนน ฮาาา
 
 

Comment

Comment:

Tweet

@zeroagain โผล่มาอีกทีฟรีก็จบไปแล้ว ฮาาา ตอนนี้ไปชิปคู่ไหนแล้วคะ 55555 เด็กทุกคนเรื่องนี้น่ารักหมดเลยเนอะ!
.
นิยายเราเห็นในพันทิปมีคนแปลทั้งเล่มแล้วล่ะค่ะ ไปอ่านดูคร่าว ๆ เหมือนจะแปลมาจากภาษาอังกฤษค่ะ เลยไม่ได้อ่าน ว่าแต่คุณมายด์อ่านนิยายหรือยังคะ?
.
พอดูจบแล้วชอบทุกคนเลยล่ะค่า ตอนแรกไม่สนใจรินเท่าไหร่ พอดูจบแล้ว อ่าาาา ดราม่ารินนี่มันน่ารักน่าฟัดเกินไปแล้ว 555
ความรู้สึกตอนดูจบก็ อ่าาาา กีฬาและมิตรภาพเด็กผู้ชาย ฟินนน
แอบเกรียน ๆ กันนิดหน่อย มาเปลี่ยนตัวนักกีฬาเนี่ย เรย์จังเป็นพระเอกมากกก อ้ากกก สละให้ริน เพื่อให้รินได้ว่ายน้ำกับพวกนี้อีกครั้ง รินต้องขอบคุณเรย์จังให้มาก ๆ แล้วล่ะ
.
ปีหน้าก็จะได้มีอะไรดูให้ก๊าวใจตอนหน้าร้อนอีกนะคะ หวังว่าเรย์จังจะได้ลงแข่งกับเขาค่ะ แอบอยากให้ตอนจบของซีซั่นหน้ามีตอนเข้ามหาลัยนิด ๆ ด้วยล่ะะ
.
คุณมายด์ซื้อดีวีดีสินะคะ อ๊าา อิจฉาจังเลยอยากจะซื้อบ้างแต่ไม่มีงบให้ซื้อจริง ๆ ค่ะ 
.
มาโคโตะบทเด่นก็ตอนหกนี่ล่ะเนอะ หลังจากนั้นเป็นฉากของคนอื่นไปแล้ว แต่กรี๊ดมากเลยค่ะตอนที่เล่นดอกไม้ไฟกันแล้วต่อดอกไม้ไฟกันนน /จำได้อยู่แค่นี้เรอะ ฮาาาา
.
ตามไปเม้าท์ที่บล็อกคุณมายด์ต่อบ้าง 
อ่านบรรทัดแรกๆคิดว่า เห~~ ตกลงฮารุมาโกะเหรอคะ *หัวเราะ* เราชอบมาโกะฮารุ แต่จริงๆริบะก็ได้อยู่นะ *หัวเราะอีกรอบ* XD แล้วพอหลังจากอ่านที่แปลมา คือแบบ ตอนเด็กนี่มันช่าง ฮารุมาโกะ จริงๆด้วยอร้าาาาาาา โอ้ยยย เด็กๆน่ารัก มุ้งมิ้งกันตั้งแต่เด็กเลย ฮืออออออออ *หัวใจเต้นระรัว* 
ในอนิเมเราก็ดันฟังแล้วเพ้อแค่ประโยคต้องเป็นฮารุเท่านั้น ลืมไปเลยค่ะว่ามีต่อแบบว่าเพราะทุกคนด้วย 55555 พอมาคิดดูแล้ว ถ้าตอนเด็กก็พูดแบบนั้น ตอนโตก็ยังพูดแบบเดิมอีก มันช่างโมเอะซะนี่กระไร โอ้ยยยย พ่อคนดีศรีทะเล จะพาฟินกันไปถึงหนายยยย 
อ๊ะ ตกใจเรื่องผลโหวตเหมือนกันค่ะ เพราะทีแรกที่เริ่มเปิดโหวตเหมือนคะแนนเรย์จะมานำๆ ไม่รู้ทำไม พอปิดโหวต อ้าว มาโกะได้ที่หนึ่งทั้งสามสาขาเลยแฮะ ก๊ากกกก แสดงว่าทุกคนโดนยาซาชี่พาวเวอร์เล่นงานพอๆกันสินะ!! 55555 ส่วนตัวเราชอบตัวละครมีมุมเฮตาเระนิดๆอยู่แล้วล่ะค่ะ เลยไม่ค่อยอะไรกับมาโกะกลัวผีเท่าไหร่ ถ้าสมบูรณ์แบบก็ไม่โมเอะนะเซ่!! ประมาณนั้น 555555555555 ส่วนที่อยากเห็นตอนนี้คือมาโกะดาร์ก แบบว่าอยากเห็นมุมดาร์กเล็กๆ ถ้าเกียวอนิจะจัดให้นะ รักตายเบยยย เดี๋ยวนอกจากบลูเรย์จะจัดดีวีดีให้อีกเซ็ทเลยเอ้า!! เซอร์วิสมาาาาาา!!! 55555555
ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะคะ รักจังเลยภาษาไทย ฮือออออ ทำเอาอยากอ่านนิยายขึ้นมาเลยค่ะ!! แง้!!! TvT

#2 By selamat-pagi on 2013-08-31 01:43

แอร๊ยยยยยยยย เราก็แพ้พลังยาซะชี่ของนายคนนี้เหมือนกันค่ะ คนอะไร ทำไมมองฮารุคุงได้ด้วยสายตาอบอุ่นอ่อนโยนได้ขนาดนั้น (ลุ่มหลง) 
ตัวนิยายก๊าวมากจริงๆค่ะ นอกจากจะตัวสูงหล่อล่ำใจดีแล้วยังรักเดียวใจเดียวแต่น้อยอีกนะ ผู้ชายในอุดมคติชัดๆ (เราว่าเรื่องกลัวผีก็น่ารักดีนะคะ ฮ่ะๆ > <!!)  
ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะคะ cry

#1 By projectZORO on 2013-08-30 21:46

เป็ดเน่า!! - バカあひる View my profile