เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
การบ้านวิชาแปลงร่างของอิจิโนเสะ นาโอยะ
 
 
 
 

บ่ายวันเสาร์วันหนึ่ง อิจิโนเสะ นาโอยะ นักเรียนชั้นปีที่หนึ่งของโรงเรียนฮอกวอตส์ได้หามุมสงบมุมหนึ่งในโรงเรียนฝึกซ้อมคาถาที่ได้รับเป็นการบ้าน ในขณะที่ปล่อยให้สัตว์เลี้ยงตัวเล็กของเขานอนอยู่ใกล้ ๆ กัน หรือก็คือเจ้า 'ชูก้า' นั่นเอง

การบ้านที่นาโอยะได้รับเป็นการบ้านจากวิชาแปลงร่าง เปลี่ยนสัตว์เลี้ยงให้กลายเป็นมนุษย์ได้หนึ่งวัน นาโอยะคิดว่าเป็นคาถาที่มีประโยชน์ดี เหมือนมีผู้ช่วยเพิ่มมาหนึ่งคน เขาเองก็อยากรู้ว่าถ้าสัตว์เลี้ยงของตัวเองเป็นมนุษย์จะหน้าตาแบบไหนยังไง ปกติชูก้าใช้งานไม่ค่อยได้เพราะมันเอาแต่นอนกลางวัน ต้องตอนเย็น ๆ ถึงจะตื่นมาเล่นกับเขา แต่นาโอยะก็เล่นกับชูก้าได้ไม่มากเท่าไหร่เพราะเขาต้องอ่านหนังสือเรียนแค่แปบเดียวก็ถึงเวลานอนอีกแล้ว จะได้เล่นกับชูก้ามาก ๆ ก็ในวันหยุด 

'ชูก้า' เป็นสัตว์เลี้ยงที่พ่อแม่ซื้อมาให้เมื่อตอนนาโอยะอายุได้เจ็ดขวบ มันเป็นชูก้าไกลเดอร์หรือจิงโจ้บินสายพันธุ์ใกล้เคียงกับกระรอกบิน แต่ว่าตัวเมียจะมีกระเป๋าหน้าท้อง แต่ชูก้าของนาโอยะเป็นตัวผู้ก็เลยไม่มีกระเป๋าหน้าท้อง ที่พ่อแม่ซื้อให้ก็เพราะนาโอยะรบเร้าเอากับพ่อแม่ตอนที่ได้รู้จักสัตว์ชนิดนี้จากเพื่อนที่โรงเรียน จริง ๆ แล้วเขาไม่รู้ว่ามันหน้าตาเป็นยังไงด้วยซ้ำ รู้แต่ว่าชื่อมันสุดจะเท่ ตัวมันก็ต้องเท่สุด ๆ ไปเลย 

พอไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงที่มีชูก้าไกลเดอร์แล้วนาโอยะก็ผิดหวังเล็กน้อยที่มันไม่ได้เท่สักเท่าไหร่ ดูน่ารักมากกว่า แต่นิสัยกลับไม่น่ารักสมตัว นาโอยะไม่สามารถจับเจ้าชูก้าไกลเดอร์ที่โตแล้วและมีอยู่ในร้านได้เพราะว่ามันอาจจะกัดเขาเอา เขาต้องรอลูกของมัน แล้วก็พบว่า วิธีทำความรู้จักกับเจ้าชูก้านี่ยากกว่าทำความรู้จักกับสุนัขแถวบ้านเยอะเลย ต้องจับมันให้คุ้นมือตั้งแต่ยังเด็ก ๆ เจ้าของร้านสอนวิธีให้นาโอยะตอนที่เขาไปรับมันที่ร้าน โดนมันกัดเอานิดหน่อยแต่ด้วยความที่มันยังเด็ก ก็เลยไม่เจ็บอะไร ไม่สิ จริง ๆ ก็แอบเจ็บแต่อดทนต่างหาก

นาโอยะอยากจะให้มันเท่เหมือนกับที่เขาประทับใจในชื่อเรียกของมันจึงตั้งชื่อมันว่า ชูก้าไกลเดอร์ แล้วค่อย ๆ ย่อสั้นลงตามระยะเวลาและความสนิทสนมที่มีต่อกัน หลังจากที่เลี้ยงไปสักพักเขาก็พบว่ามันเป็นสัตว์ที่ขี้อ้อนแล้วก็ติดเขามากทีเดียว นาโอยะใช้เวลาหลังโรงเรียนเลิกกับชูก้าทุกวัน ปกติเขาไปโรงเรียนมันจะนอนพักผ่อนอยู่ในกรงและตื่นช่วงที่เขาทำการบ้านเสร็จพอดี ถ้าฟ้ายังไม่มืดนาโอยะจะพามันไปเดินเล่นรอบ ๆ บ้าน แต่ถ้ามืดแล้วก็แค่ให้อาหารมันแล้วเล่นกับมันสักพัก

หลังจากที่มั่นใจว่าฝึกซ้อมท่องคาถาเรียบร้อยเขาก็หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาและชี้ไปที่ชูก้าที่นอนอยู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัดและสะบัดไม้กายสิทธิ์ในมือ

"Traditum lanio" 

เกิดแสงประกายเรืองรองรอบ ๆ ร่างเล็ก ๆ ของชูก้าก่อนจะเป็นก้อนแสงที่โตและสว่างขึ้นเรื่อย ๆ จนนาโอยะต้องปิดตา พอรู้สึกได้ว่าแสงสว่างจ้าได้หายไปเขาก็ค่อย ๆ เปิดตาแอบดูผ่านร่องนิ้ว...

"คร่อก...ฟี้...คร่อก...ฟี้.... ฮะ!...คร่อก...."

เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น เจ้าของเสียงหลับตาเหมือนนอนหลับสนิท นาโอยะเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วให้แปลกใจกับหน้าตาร่างมนุษย์ของสัตว์เลี้ยงตัวเอง เขาเลี้ยงชูก้ามาได้ห้าปีนึกว่ามันจะเป็นเด็ก ๆ ไม่ต่างจากเขา หรืออาจจะโตกว่านิดหน่อยแต่ชูก้ากลับมีหน้าตาเหมือนคุณลุงอายุสามสิบกว่า ๆ ใบหน้ามีหนวดเคราครึ้ม แต่นาโอยะคิดว่าเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาไม่ผิดแน่เพราะมีรอยแผลเหนือดวงตาขึ้นไปหน่อยหรือตรงคิ้วเหมือนกับชูก้าของเขา

"ชูก้า ชูก้า" นาโอยะลองเขย่าปลุกดู เขาเพิ่งรู้สึกก็วันนี้ว่าชูก้าของเขาอาจจะมีตัวใหญ่กว่าเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ก็เป็นได้ เพราะพอเป็นมนุษย์แล้วดูตัวใหญ่ว่าพ่อของนาโอยะเสียอีก คนถูกปลุกลืมตาขึ้นนิด ๆ อย่างเกียจคร้านแล้วเอามือโบกไล่

"นี่มันเวลานอนไม่ใช่เวลาเล่น ไปไหนก็ไป" พอโบกมือไล่นาโอยะแล้วก็พลิกตัวไปอีกทาง...

"ฮะ..." นาโอยะรู้สึกอึ้งเล็กน้อยกับประโยคของสัตว์เลี้ยง... หลังจากนั้นจะปลุกเท่าไหร่ชูก้าก็ไม่ยอมตื่น เขาเลยต้องนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ รอจนกว่าอีกฝ่ายจะตื่น
แสงอาทิตย์สุดท้ายเกือบพ้นขอบฟ้า ร่างใหญ่ที่นอนมาตลอดบ่ายถึงได้ขยับตัวนิด ๆ นาโอยะวางหนังสือแล้วขยับตัวไปใกล้ ๆ มองเปลือกตาที่ค่อย ๆ กระพริบเปิดขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลมองไปรอบ ๆ ตัวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่นาโอยะ

"หือ... เวลากินแล้วเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแล้วก็ยื่นมือมาทางนาโอยะก่อนที่จะชะงักกึกกลางอากาศ "หือ...มือ... นี่มันมือคน?" ชูก้าทำหน้าสงสัยก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วมองสำรวจร่างกายตัวเอง "นี่ฉันเป็นมนุษย์? นี่ฉันฝันอยู่หรือไง" ว่าแล้วก็เอามือตบ ๆ หัวตัวเอง "หรือเราจะเป็นคนอยู่แล้ว?"

"ไม่ใช่หรอก นายเป็นชูก้าไกลเดอร์ของฉัน แล้วฉันก็ใช้คาถาแปลงร่างทำให้นายเป็นคนขึ้นมาต่างหาก" อีกฝ่ายหรี่ตามองเขาแล้วพูดขึ้น "ไม่ใช่ว่านายใช้คาถาอะไรสาปให้ฉันเป็นจิงโจ้บินหรอกเรอะ"

นาโอยะได้ยินแล้วขมวดคิ้วก่อนจะตอบ "ก่อนมาเรียนที่นี่ ฉันใช้เวทย์มนต์งู ๆ ปลา ๆ ไม่ได้ใช้คาถาอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จะไปสาปนายได้ไง ถ้างั้นก็คงเป็นร้านขายสัตว์เลี้ยงแล้วล่ะที่สาปนายมา แต่ตอนนั้นตัวนายก็นิดเดียวแล้วก็โตขึ้นได้ ฉันว่านายเป็นชูก้าไกลเดอร์น่ะถูกแล้ว"

"อ้อเหรอ ช่างเถอะ ฉันหิวแล้ว" พูดจบก็หาววอดจนนาโอยะอดจะถอนหายใจไม่ได้ "ทำไมกลายเป็นมนุษย์แล้วก็ยังตะกละเหมือนเดิมเลยล่ะ"

"ก็นี่มันเวลากิน นะ หิวแล้ว หิวแล้ว ขอกินหน่อย" เขามองหน้าสัตว์เลี้ยงของตัวเองแล้วรู้สึกแปลก ๆ บอกไม่ถูก ตอนเป็นชูก้าไกลเดอร์แล้วมาปีนบนแขนเขาหรือนอนแผ่หลาแบบอ้อน ๆ มันก็น่ารักดีอยู่หรอก... แต่พอเป็นคุณลุงอายุสามสิบกว่า ๆ หนวดเคราครึ้มแล้วนาโอยะรู้สึกว่าเอ็นดูไม่ค่อยจะลง

"ตอนนี้ไม่มีของกิน ต้องเดินไปที่ห้องโถงรวม แต่นายดันเป็นคุณลุงแบบนี้ ถ้าไปคนอื่นจะต้องตกใจแน่ ฉันจะเอานายไปซ่อนไว้ที่ไหนดีเนี่ย" นาโอยะทำหน้ากลุ้มใจ จริง ๆ ถ้าบอกคนอื่นไปว่าเขาใช้คาถาแปลงร่างให้สัตว์เลี้ยงก็ไม่น่าจะมีปัญหาล่ะมั้ง

"ไม่เห็นจะยาก ก็เอาฉันเข้ากรงซะสิ" อีกฝ่ายทำหน้าตาแบบไม่คิดอะไรมาก

"นายรู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองตัวใหญ่ขนาดไหน..." พอได้ยินนาโอยะพูดชูก้าเลยก้มมองตัวเองแล้วลองลุกขึ้นยืนดู

"โอ้ ตัวใหญ่กว่านายเยอะเลยนะ" ว่าแล้วก็เอามือเทียบส่วนสูงกับเจ้าของ นาโอยะสูงแค่ช่วงอกของชูก้าเท่านั้น "แล้วฉันจะได้อยู่ในร่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวไปอยู่บนต้นไม้รอก็ได้... แต่ว่าหิวอ่ะ กินหนอนได้หรือเปล่า?"

"ไม่รู้เหมือนกัน... นายเป็นมนุษย์แล้วถ้ากินอะไรไม่สุกอาจจะท้องเสียได้นะ กินอย่างคนแล้วกัน งั้นนายรอนี่แปบ จะไปเอาอะไรมาให้กิน"

"ได้ รออยู่นี่แหละ มาเร็ว ๆ ล่ะ หิวมาก ๆ " นาโอยะพยักหน้าก่อนจะเดินกลับไปเก็บของที่หอ แล้วไปแวะห้องโถงรวมดูว่ามีอะไรพอจะหยิบมาให้ชูก้ากินได้หรือเปล่า

พอเดินกลับมาก็พบว่าร่างสูง ๆ ในร่างมนุษย์ของชูก้าหายไปแล้ว

"เอ๊ะ หรือว่าเราร่ายคาถาไม่ดีชูก้าเลยกลับเป็นชูก้าแล้วนะ?" นาโอยะเดินถือขนมปังเดินไปรอบ ๆ แถวนั้นเพื่อตามหาชูก้า "หรือว่าจะทนไม่ได้จนไปจับหนอนกิน... ถ้าท้องเสียแล้วไม่สบายตอนเป็นคนล่ะแย่เลยนะ" เขาเริ่มกังวลขึ้นมาเลยรีบเดินจนไม่ทันระวังไปชนเข้ากับใครบางคนเข้า

"โอ๊ะ ขอโทษครับ" พอก้มหัวขอโทษก็รู้สึกคุ้น ๆ กับเสื้อผ้าที่เหลือบเห็น 

"ไปนานจัง หิวจนทนไม่ไหวแล้ว" เสียงทุ้ม ๆ เป็นของชูก้านั่นเอง นาโอยะยื่นขนมปังไปที่ถือมาด้วยไปให้

"ก็ไปเก็บของด้วยน่ะ นี่ ขนมปัง กินนี่ไปก่อนแล้วกันนะ" พอรับไปอีกฝ่ายก็กินหมดอย่างรวดเร็วแล้วยื่นมือมาอีก
  "ไม่เห็นจะรู้สึกอิ่มเลย ขออีก..." ชูก้าพูดด้วยหน้าตาคุณลุงจนนาโอยะรู้สึกว่าเหมือนโดนคุณลุงที่ไหนก็ไม่รู้สั่งให้ไปเอาของกินมาให้ "ดีที่หยิบมาหลายชิ้น" ว่าแล้วก็ล้วงออกจากกระเป๋ายื่นส่งให้อีก

"ฉันรู้สึกว่าปกติตัวเองกินน้อยกว่านี้นะ เอาเถอะ" แล้วขนมปังชิ้นที่สองก็หมดอย่างรวดเร็ว ก่อนชูก้าจะขมวดคิ้วแล้วพูดกับเขา "แล้วฉันก็รู้สึกว่าตัวเองหนาวมากเลยล่ะ" พอพูดจบก็ดึงนาโอยะเข้าไปกอด "นายตัวเล็กลงมากเลยนะ ปกติฉันกอดแค่แขนนายก็พอล่ะ นี่ต้องกอดทั้งตัว อืม... ก็ไม่อุ่นขึ้นเท่าไหร่" 

"ตอนนายเป็นชูก้านายมีขนทั่วตัวเลยไม่หนาวสินะ ฉันลืมคิดไปเลย งั้นนายคงจะอยู่ข้างนอกไม่ได้แล้วล่ะ เดี๋ยวจะหนาวตายได้ ไปที่หอแล้วกัน อยู่ในห้องแค่อธิบายให้ทุกคนฟังว่านายคือชูก้าก็ไม่มีปัญหาแล้ว"

"อือ งั้นไปเลย" ชูก้าพยักหน้าแต่โดยดีแต่ก็ยังกอดนาโอยะไว้อย่างนั้น

ถึงจะอยู่ในร่างมนุษย์แล้วแต่นาโอยะก็รู้สึกว่าชูก้าไม่ต่างจากตอนปกติเท่าไหร่อยู่ดี

นาโอยะพาชูก้าไปถึงห้องในหอ มีคนมองระหว่างทางนิดหน่อย แต่เขาก็รีบ ๆ เดิน ถึงจะเดินลำบากเพราะชูก้าเกาะติดก็ตาม พอเข้าไปในห้องเขาก็รีบหยิบสมุดมา

"นายจะทำอะไรก็ทำล่ะกัน ฉันจะเขียนบันทึกการบ้านวิชาแปลงร่างสักหน่อย" พูดจบเขาก็เดินไปนั่งบนโต๊ะแล้วเริ่มเขียนอะไรหยุกหยิก

ร่างสูง ๆ ของชูก้าเดินไปหยุดอยู่ที่หน้ากรงตรงปลายเตียงนาโอยะแล้วมองอยู่สักพัก ร่องรอยบนใบหน้าเริ่มมีให้เห็นตามวัยของร่างกาย คิ้วขมวดมุ่นนิด ๆ ก่อนจะพูดขึ้น

"จริง ๆ ฉันก็อยู่ในกรงมาตลอดอยู่แล้วตั้งแต่ตอนอยู่บ้านนาย... จนคิดว่ามันเป็นที่นอนของฉัน แต่พอมาดูอย่างนี้แล้วบ้านฉันมันไม่สวยเหมือนบ้านพวกมนุษย์เลยนะ" นาโอยะหยุดมือที่เขียนอยู่แล้วหันกลับไปมองร่างสูงที่นั่งยอง ๆ มองกรงที่ตัวเองอยู่เป็นประจำ

"นายไม่อยากอยู่ในกรง?"

"เปล่า ก็อยู่ได้ ก็บอกแล้วไงว่าเหมือนเป็นบ้านฉัน แต่พอมาดูอย่างนี้... ว่าไงดี เทียบกับบ้านพวกมนุษย์มันไม่น่าอยู่เท่าไหร่เลยน่ะ..."

"นายจะไม่อยู่ในกรงก็ได้นะ เวลาปกตินายจะออกมาข้างนอกก็ได้"

"หือ ไม่ต้องหรอก มันชินแล้ว"

"งั้นฉันตกแต่งกรงให้นายใหม่ก็ได้ อยากได้อะไรบ้างล่ะ ท่อนไม้ใหม่มั้ย?"

"อืม ก็ดีนะ แล้วก็ทำความสะอาดข้างล่างกรงมากกว่านี้หน่อย ขอผ้าคลุมกรงลายใหม่ด้วย หึหึ" ชูก้าหัวเราะเสียงต่ำก่อนจะหยิบถาดด้านล่างออกมา "ได้ทำความสะอาดกรงตัวเองอย่างนี้รู้สึกแปลกชะมัด"

"ได้ฟังนายพูดก็รู้สึกแปลกชะมัดเหมือนกัน มีอะไรจะขออีกมั้ย"

"ไม่มี ปกติฉันไม่พูดนายก็เข้าใจไม่ใช่เหรอ?"

"ก็เข้าใจนะ ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน แต่พอนายมาพูดจะเอานั่นจะเอานี่ด้วยคำพูดแล้วแปลกดีน่ะ" 

"งั้นนาน ๆ ทีก็แปลงฉันมานั่งคุยอย่างนี้เป็นไง"

"ก็เป็นความคิดที่ดีนะ" นาโอยะยิ้มให้กับคนที่ทำความสะอาดที่อยู่ของตัวเองก่อนจะลงมือเขียนบันทึกต่อ

หลังจากที่ชูก้ากลับร่างเดิมนาโอยะก็ทำตามที่ชูก้าขอ ไปหาท่อนไม้ใหม่มาวางในกรงให้แล้วก็หาเขียนจดหมายให้ที่บ้านส่งผ้าคลุมกรงลายใหม่มาให้ชูก้า สำหรับนาโอยะแล้วคาถานี้ก็มีประโยชน์ตรงที่ได้ทำให้เขาได้พูดคุยกับสัตว์เลี้ยงและทำตามคำขอของสัตว์เลี้ยงล่ะมั้ง ไว้ว่าง ๆ จะร่ายคาถาเรียกชูก้ามานั่งคุยอีก
 
 
----------------
 
รู้แต่ว่าต้องเป็นอายุประมาณนี้เท่าน้านนน
จะให้วาดก็ยังนึกภาพไม่ออกชัดเจน ไม่เคยวาดลุงด้วย แง เป็นนิยายไปแล้วกันนะคะ
ไว้จะพาชูก้าออกมาเล่นอีก เป็นคุณลุงขี้อ้อนนะ (เฉพาะกับเจ้าของ)
 
edit : จัดบรรทัดใหม่ แก้คำนิดหน่อยค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

ตรวจการบ้านเรียบร้อยแล้วค่ะ
รับไป 2 คะแนนค่า ^ ^

#1 By Exteen Hogwarts on 2014-01-18 18:45

เป็ดเน่า!! - バカあひる View my profile